Het idee van AI die zelfstandig aankopen doet ligt ook mij niet helemaal lekker zit. Blijkbaar ben ik daar niet de enige in, want meer dan de helft van de Nederlanders vertrouwt het ook niet. En eerlijk gezegd snap ik dat heel goed. Het gaat tenslotte om geld  iets waar ik liever zelf de controle over houd.

Natuurlijk zie ik ook de voordelen. AI kan het leven makkelijker maken door sneller keuzes te maken en processen te automatiseren. Maar zodra het gaat om daadwerkelijk iets kopen namens mij, voelt dat als een stap te ver. Ik wil kunnen meekijken, bijsturen en uiteindelijk zelf bepalen of iets echt de moeite waard is.

Wat voor mij een groot verschil maakt, is hoe er betaald wordt. Als ik achteraf kan betalen, voelt het risico kleiner. Dan heb ik het idee dat ik nog een vangnet heb. Maar als een AI direct geld uitgeeft zonder dat ik daar tussen zit, dan haak ik af. Dat vertrouwen is er gewoon nog niet.

Volgens mij zit daar precies de uitdaging. Technologie ontwikkelt zich razendsnel, maar ons vertrouwen groeit niet in hetzelfde tempo mee. Voor mij draait het niet alleen om gemak, maar ook om grip houden. Transparantie en de mogelijkheid om in te grijpen zijn daarbij essentieel.

Daarnaast vraag ik me af wie er verantwoordelijk is als het misgaat. Als een AI iets verkeerd koopt of een slechte beslissing maakt, bij wie ligt dan de schuld? Zolang daar geen duidelijke regels voor zijn, blijft het voor mij lastig om zo’n systeem volledig te vertrouwen.

Ik geloof best dat AI in de toekomst een grotere rol gaat spelen in hoe we kopen. Maar voor mij hoeft dat niet volledig automatisch. Ik zie AI liever als assistent dan als beslisser. Iemand — of beter gezegd: iets — dat me helpt, maar niet voor mij bepaalt. Want uiteindelijk wil ik zelf aan het roer blijven staan.